Soms is er niets concreets aan te wijzen.
Je paard is niet kreupel, niet ziek en doet in de basis wat er van hem gevraagd wordt.
En toch voel je het — ergens klopt het niet helemaal.
Het is vaak een subtiel gevoel.
Een spanning die sneller oploopt.
Een blik die anders is dan normaal.
Een reactie die net iets feller, juist stiller of meer teruggetrokken is.
Veel eigenaren herkennen dit moment.
Het moment waarop je niet kunt zeggen wat er is, maar wel weet; mijn paard probeert iets te vertellen.
Vaak krijgen paarden op zo'n moment een label 'vervelend', 'koppig', 'gevoelig'.
Maar diep van binnen weet jij dat het niet klopt.
Door paarden te observeren en te voelen, merk ik vaak dat er onbewust toch spanning vastgehouden wordt.
Niet door bijvoorbeeld een val, of een ander fysiek trauma. Maar door het compenseren van blokkades in het lijf.
Of dat het 'emmertje' van een paard vol zit, waardoor ze informatie niet goed kunnen verwerken en ander gedrag gaan laten zien.
Op zo'n moment is even stilstaan en de ruimte geven voor datgene wat ze voelen vaak al hulpvol.
Het kan zoveel brengen door te luisteren naar jouw paard. Ook als de omgeving zegt dat het niet belangrijk is.
Reactie plaatsen
Reacties